ارورهای شخصی‌سازی شده، تعمیم دادن Error

زمانی Ú©Ù‡ ما چیزی را توسعه می‌دهیم، اغلب اوقات به کلاس‌های ارور خودمان برای بازتاب دادن اشتباهات خاصی Ú©Ù‡ ممکن است در کارهایمان رخ دهند نیاز داریم. برای ارورهای درون عملیات شبکه‌ای ممکن است به HttpError نیاز داشته باشیم، برای عملیات پایگاه داده به DbErrorØŒ برای عملیات جستجو به NotFoundError Ùˆ غیره.

ارورهای ما باید از ویژگی‌های اولیه ارور مانند messageØŒ name Ùˆ ترجیحا stack هم پشتیبانی کنند. اما آن‌ها ممکن است ویژگی‌های خود را داشته باشند، برای مثال شیءهای HttpError ممکن است ویژگی statusCode را با مقداری مانند 404 یا 403 یا 500 داشته باشند.

جاوااسکریپت اجازه می‌دهد Ú©Ù‡ از throw همراه با هر آرگومانی استفاده کنیم، پس از لحاظ فنی ارورهای شخصی‌سازی شده ما نیازی ندارند Ú©Ù‡ از Error ارث‌بری کنند. اما اگر ما از آن ارث‌بری کنیم، سپس استفاده از obj instanceof Error برای شناسایی شیءهای ارور ممکن می‌شود. پس بهتر است از آن ارث‌بری کنیم.

همانطور Ú©Ù‡ برنامه رشد می‌کند، طبیعتا ارورهای ما یک سلسه مراتب تشکیل می‌دهند. برای مثال، HttpTimeoutError ممکن است از HttpError ارث‌بری کند Ùˆ همینطور ادامه داشته باشد.

تعمیم دادن Error

به عنوان یک مثال، بیایید تابع readUser(json) را در نظر بگیریم Ú©Ù‡ جی‌سان حاوی داده کاربر را می‌خواند.

اینجا مثالی از اینکه یک json معتبر چگونه است داریم:

let json = `{ "name": "John", "age": 30 }`;

از درون، ما از JSON.parse استفاده خواهیم کرد. اگر این متد یک json ناقص را دریافت کند، سپس SyntaxError پرتاب می‌کند. اما اگر json از لحاظ سینتکس درست باشد به معنی یک کاربر معتبر نیست نه؟ ممکن است Ú©Ù‡ داده مهم را نداشته باشد. برای مثال، ممکن است ویژگی‌های name Ùˆ age Ú©Ù‡ برای کاربران ما ضروری است را نداشته باشد.

تابع readUser(json) نه تنها جی‌سان را می‌خواند بلکه داده را بررسی («اعتبارسنجی») می‌کند. اگر فیلدهای مورد نیاز وجود نداشته باشند یا Ø´Ú©Ù„ اشتباه باشد، پس یک ارور داریم. Ùˆ این یک SyntaxError نیست چون داده از لحاظ سینتکس درست است بلکه نوع دیگری از ارور است. ما به آن ValidationError (ارور اعتبارسنجی) می‌گوییم Ùˆ برای آن یک کلاس می‌سازیم. یک ارور از این نوع باید اطلاعاتی درباره فیلد متخلف را داشته باشد.

کلاس ValidationError ما باید از کلاس Error ارث‌بری کند.

کلاس Error درون‌ساخت است اما اینجا کد تقریبی آن را داریم تا بتوانیم متوجه شویم Ú©Ù‡ Ú†Ù‡ چیزی را تعمیم می‌دهیم:

// درون‌ساخت که توسط خود جاوااسکریپت تعریف شده است Error یک «شبه کد» برای کلاس
class Error {
  constructor(message) {
    this.message = message;
    this.name = "Error"; // (اسم‌های متفاوت برای کلاس‌های ارور درون‌ساخت متفاوت)
    this.stack = <call stack>; // غیر استاندارد، اما اکثر محیط‌های اجرا از آن پشتیبانی می‌کنند
  }
}

حالا بیایید با ValidationError آن را ارث‌بری کنیم Ùˆ در عمل امتحانش کنیم:

class ValidationError extends Error {
  constructor(message) {
    super(message); // (1)
    this.name = "ValidationError"; // (2)
  }
}

function test() {
  throw new ValidationError("Whoops!");
}

try {
  test();
} catch(err) {
  alert(err.message); // Whoops!
  alert(err.name); // ValidationError
  alert(err.stack); // لیستی از فراخوانی‌های تودرتو با شماره خطوط برای هر کدام از آن‌ها
}

لطفا توجه کنید: در خط (1) ما تابع سازنده والد را فراخوانی می‌کنیم. جاوااسکریپت از ما می‌خواهد Ú©Ù‡ super را درون تابع سازنده فرزند فراخوانی کنیم پس این موضوع الزامی است. تابع سازنده والد ویژگی message را تنظیم می‌کند.

تابع سازنده والد همچنین ویژگی name را برابر با "Error" قرار می‌دهد پس در خط (2) ما آن را به مقدار درستش برمی‌گردانیم.

بیایید در readUser(json) از آن استفاده کنیم:

class ValidationError extends Error {
  constructor(message) {
    super(message);
    this.name = "ValidationError";
  }
}

// کاربرد
function readUser(json) {
  let user = JSON.parse(json);

  if (!user.age) {
    throw new ValidationError("No field: age");
  }
  if (!user.name) {
    throw new ValidationError("No field: name");
  }

  return user;
}

// try..catch مثال عملی با

try {
  let user = readUser('{ "age": 25 }');
} catch (err) {
  if (err instanceof ValidationError) {
    alert("داده نامعتبر: " + err.message); // Invalid data: No field: name
  } else if (err instanceof SyntaxError) { // (*)
    alert("ارور سینتکس جی‌سان: " + err.message);
  } else {
    throw err; // کن rethrow ارور ناشناس، آن را (**)
  }
}

بلوک try..catch در کد بالا هم ValidationError ما Ùˆ هم SyntaxError درون‌ساخت را از JSON.parse مدیریت می‌کند.

لطفا به اینکه ما چگونه از instanceof برای Ú†Ú© کردن یک نوع ارور خاص در خط (*) استفاده کردیم توجه کنید.

همچنین می‌توانستیم err.name را بررسی کنیم، مثلا اینگونه:

// ...
// (err instanceof SyntaxError) به جای
} else if (err.name == "SyntaxError") { // (*)
// ...

نسخه instanceof خیلی بهتر است چون در آینده ما قرار است ValidationError را تعمیم دهیم، از آن انواع دیگر بسازیم، مثلا PropertyRequiredError. Ùˆ بررسی instanceof برای کلاس‌های ارث‌بر جدید هم کار خواهد کرد. پس این روش بعید است Ú©Ù‡ منسوخ شود.

همچنین مهم است Ú©Ù‡ اگر catch یک ارور ناشناس را ملاقات کند، در خط (**) آن را rethrow کند. بلوک catch فقط می‌داند Ú©Ù‡ چگونه ارورهای سینتکس Ùˆ اعتبارسنجی را مدیریت کند، انواع دیگر (Ú©Ù‡ به خاطر یک غلط املایی در کد یا هر دلیل دیگری ایجاد شده‌اند) باید از آن بیرون بیافتند.

ارث‌بری بیشتر

کلاس ValidationError خیلی عام است. ممکن است چیزهای زیادی به درستی انجام نگیرند. ویژگی ممکن است وجود نداشته باشد یا Ø´Ú©Ù„ اشتباهی داشته باشد (مانند یک مقدار رشته‌ای برای age به جای یک عدد). بیایید دقیقا برای نبودن ویژگی‌ها، یک کلاس عینی‌تر PropertyRequiredError بسازیم. این کلاس شامل اطلاعات بیشتری درباره ویژگی‌ای Ú©Ù‡ وجود ندارد است.

class ValidationError extends Error {
  constructor(message) {
    super(message);
    this.name = "ValidationError";
  }
}

class PropertyRequiredError extends ValidationError {
  constructor(property) {
    super("No property: " + property);
    this.name = "PropertyRequiredError";
    this.property = property;
  }
}

// کاربرد
function readUser(json) {
  let user = JSON.parse(json);

  if (!user.age) {
    throw new PropertyRequiredError("age");
  }
  if (!user.name) {
    throw new PropertyRequiredError("name");
  }

  return user;
}

// try..catch مثال عملی با

try {
  let user = readUser('{ "age": 25 }');
} catch (err) {
  if (err instanceof ValidationError) {
    alert("Invalid data: " + err.message); // Invalid data: No property: name
    alert(err.name); // PropertyRequiredError
    alert(err.property); // name
  } else if (err instanceof SyntaxError) {
    alert("JSON Syntax Error: " + err.message);
  } else {
    throw err; // کن rethrow ارور ناشناخته، آن را
  }
}

استفاده از کلاس جدید PropertyRequiredError آسان است: ما فقط باید اسم ویژگی را پاس دهیم: new PropertyRequiredError(property). پیام message Ú©Ù‡ برای انسان خوانا است توسط تابع سازنده تولید می‌شود.

لطفا توجه کنید Ú©Ù‡ در تابع سازنده PropertyRequiredError مقدار this.name دوباره به صورت دستی مشخص می‌شود. این موضوع ممکن است Ú©Ù…ÛŒ خسته‌کننده باشد – مشخص کردن this.name = <class name> در هر کلاس شخصی‌سازی شده ارور. ما می‌توانیم با ایجاد کلاس «ارور پایه» خودمان Ú©Ù‡ this.name = this.constructor.name را مشخص می‌کند از آن دوری کنیم. Ùˆ سپس تمام ارور‌های شخصی‌سازی شده خودمان را از آن ارث‌بری کنیم.

بیایید به آن MyError بگوییم.

اینجا کد MyError Ùˆ دیگر کلاس‌های ارور شخصی‌سازی شده را داریم، به صورت ساده‌شده:

class MyError extends Error {
  constructor(message) {
    super(message);
    this.name = this.constructor.name;
  }
}

class ValidationError extends MyError { }

class PropertyRequiredError extends ValidationError {
  constructor(property) {
    super("No property: " + property);
    this.property = property;
  }
}

// درست است name
alert( new PropertyRequiredError("field").name ); // PropertyRequiredError

حالا ارورهای شخصی‌سازی شده بسیار کوتاه‌تر هستند مخصوصا ValidationErrorØŒ چون ما از خط "this.name = ..." در تابع سازنده خلاصی یافتیم.

دربرگرفتن استثناءها

هدف تابع readUser در کد بالا «خواندن داده کاربر» است. ممکن است در حین این فرایند انواع مختلفی از ارور رخ دهد. هم اکنون ما SyntaxError Ùˆ ValidationError را داریم اما در آینده تابع readUser ممکن است رشد کند Ùˆ احتمالا انواع دیگری از ارورها را ایجاد کند.

کدی Ú©Ù‡ readUser را فرا می‌خواند باید این ارورها را مدیریت کند. هم اکنون، این کد در بلوک catch از چند if استفاده می‌کند Ú©Ù‡ کلاس را بررسی Ùˆ ارورهای شناخته شده را مدیریت می‌کند Ùˆ ارورهای ناشناخته را rethrow می‌کند.

رویه اینگونه است:

try {
  ...
  readUser()  // منبع احتمالی ارور
  ...
} catch (err) {
  if (err instanceof ValidationError) {
    // مدیریت ارورهای اعتبارسنجی
  } else if (err instanceof SyntaxError) {
    // مدیریت ارورهای سینتکس
  } else {
    throw err; // می‌کنیم rethrow ارور ناشناخته، آن را
  }
}

در کد بالا می‌توانیم دو نوع از ارور را ببینیم اما بیشتر از آن هم می‌تواند وجود داشته باشد.

اگر تابع readUser چند نوع ارور تولید کند، سپس ما باید از خودمان بپرسیم: آیا واقعا می‌خواهیم هر بار برای تک تک ارورها بررسی انجام دهیم؟

اغلب اوقات جواب «خیر» است: ما می‌خواهیم «یک پله بالاتر از تمام آن‌ها» باشیم. ما فقط می‌خواهیم بدانیم آیا یک «ارور خواندن داده» وجود داشت یا خیر – اینکه دقیقا چرا اتفاق افتاد اغلب اوقات نامربوط است (پیام ارور این موضوع را توضیح می‌دهد). یا، حتی بهتر، می‌خواهیم راهی برای دریافت جزئیات ارور داشته باشیم اما فقط در صورتی که نیاز ما باشد.

تکنیکی که ما اینجا شرح می‌دهیم «دربرگرفتن استثناءها (wrapping exceptions)» نام برده می‌شود.

1. ما کلاس جدیدی به نام ReadError برای نمایش یک ارور «خواندن داده» عام می‌سازیم.
2. تابع readUser ارورهای خواندن داده Ú©Ù‡ درون آن اتفاق می‌افتند را می‌گیرد، مانند ValidationError Ùˆ SyntaxErrorØŒ Ùˆ به جای آن‌ها یک ReadError تولید می‌کند.
3. شیء ReadError رجوع به ارور اصلی را درون ویژگی cause خودش حفظ خواهد کرد.

سپس کدی Ú©Ù‡ ReadUser را فرا می‌خواند فقط باید برای وجود داشتن ReadError بررسی را انجام دهد نه برای هر نوع ارور خواندن داده. Ùˆ اگر کد به اطلاعات بیشتری درباره یک ارور نیاز داشت، می‌تواند ویژگی cause آن را بررسی کند.

اینجا کدی داریم Ú©Ù‡ ReadError را تعریف می‌کند Ùˆ کاربرد آن در readUser Ùˆ try..catch را نشان می‌دهد:

class ReadError extends Error {
  constructor(message, cause) {
    super(message);
    this.cause = cause;
    this.name = 'ReadError';
  }
}

class ValidationError extends Error { /*...*/ }
class PropertyRequiredError extends ValidationError { /* ... */ }

function validateUser(user) {
  if (!user.age) {
    throw new PropertyRequiredError("age");
  }

  if (!user.name) {
    throw new PropertyRequiredError("name");
  }
}

function readUser(json) {
  let user;

  try {
    user = JSON.parse(json);
  } catch (err) {
    if (err instanceof SyntaxError) {
      throw new ReadError("Syntax Error", err);
    } else {
      throw err;
    }
  }

  try {
    validateUser(user);
  } catch (err) {
    if (err instanceof ValidationError) {
      throw new ReadError("Validation Error", err);
    } else {
      throw err;
    }
  }

}

try {
  readUser('{bad json}');
} catch (e) {
  if (e instanceof ReadError) {
    alert(e);
    // SyntaxError: Unexpected token b in JSON at position 1 :ارور اصلی
    alert("Original error: " + e.cause);
  } else {
    throw e;
  }
}

در کد بالا، readUser دقیقا همانطور Ú©Ù‡ توضیح داده شد کار می‌کند – ارورهای سینتکس Ùˆ اعتبارسنجی را می‌گیرد Ùˆ به جای آن‌ها، ارورهای ReadError را پرتاب می‌کند (ارورهای ناشناخته طبق معمول دوباره پرتاب می‌شوند).

پس کد بیرونی instanceof ReadError را بررسی می‌کند Ùˆ تمام. نیازی به لیست کردن تمام انواع ارور احتمالی نیست.

این روش «دربرگرفتن استثناءها» نامیده می‌شود چون ما استثناءهای «سطح پایین» را دریافت می‌کنیم Ùˆ آن‌ها را درون ReadError Ú©Ù‡ خلاصه‌تر است «دربرمی‌گیریم».

خلاصه

• به طور طبیعی ما می‌توانیم از Error Ùˆ سایر کلاس‌های ارور درون‌ساخت ارث‌بری کنیم. فقط باید حواسمان به ویژگی name باشد Ùˆ فراخوانی super را فراموش نکنیم.
• می‌توانیم از instanceof برای بررسی وجود داشتن ارورهای به خصوص استفاده کنیم. این همراه با ارث‌بری نیز کار می‌کند. اما گاهی اوقات ما یک شیء ارور داریم Ú©Ù‡ از یک کتابخانه شخص ثالث می‌آید Ùˆ راه آسانی برای دریافت کلاس آن وجود ندارد. سپس ویژگی name می‌تواند برای چنین بررسی‌هایی استفاده شود.
• دربرگرفتن استثناءها یک تکنیک همه جانبه است: یک تابع استثناءهای سطح پایین را مدیریت می‌کند Ùˆ به جای تعداد زیادی ارور سطح پایین، ارورهای سطح بالاتر می‌سازد. گاهی اوقات استثناءهای سطح پایین به ویژگی‌های آن شیء تبدیل می‌شوند مانند err.cause در مثال‌های بالا اما این موضوع ضروری نیست.